บทที่ 142

ข้ายืนอยู่ในห้องบัญชาการหลวงอันโอ่โถง ทิวทัศน์ยามค่ำคืนของซิลเวอร์ฮาวล์แผ่กว้างอยู่เบื้องหน้าผ่านหน้าต่างบานสูง แสงจันทร์สาดส่องผืนป่าและขุนเขาแห่งอาณาเขตของคนหมาป่า วาดภาพอันงดงามตระการตา

“สี่ปีแห่งความอดทน” ข้ากระซิบขณะทอดสายตามองทิวทัศน์เบื้องล่าง “ในที่สุด ก็ถึงเวลาเก็บเกี่ยว ไลแคนซ่าเสียสติไปแ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ